Yaqub və Yusif Peyğəmbərin Hekayəti

Mən Yaqubun Yusifiyəm,
                Yalqız qaldım,
                    Qürbət ellərdə.

Gen dünyanın gəzginiyəm,
                Dərviş oldum,
                    adım dillərdə.

Atama aparsalar da,
                qaça qaça,
                    qanlı köynəyim,

Atam bilir asan deyil,
                qurda quşa
                    canı verməyim.

Mən Yaqubun Yusifiyəm,
                Quyularda,
                    Yolum Misirdi.

Gənckən çəkdim kədər və qəm,
                Hey ard arda,
                    Bu sir nə sirdi?

Dürüstlüyün əzəl gündən,
                mənə inan,
                    Bədəli zindan.

Bu həyatın, dayan mətin,
                    sonu zindan,
                        əzəli zindan.

Mən Yaqubun Yusifiyəm,
                Azad oldum,
                    Taxtım, tacım var.

Hər birini qurban verrəm,
                Hər şey yalan,
                    Tək atama ehtiyacım var.

Qoca Yaqub, bu həyatda,
                Çox vuruşub,
                    Saç ağartmısan.

Çoxlarını zülmətlərindən,
                Pəncəsindən,
                    Sən çıxartmısan.

Fikir vermə, qədirbilməz,
                İnsanların
                    tənələrinə,

Allah səni yetirəcək,
                Firdevsinin,
                    zirvələrinə.

Qoca Yaqub, sevir səni,
                Dünyaları,
                    yoxdan yaradan.

Buna görə, ən şirin şey-övladınla,
                    imtahandasan.

Mən Yaqubun, oğluyam bil,
                Kənan əhli!
                    adım Yusifdi.

Gözüm toxdu, ya az ya çox,
                Dünya malı,
                    Mənə kəsifdi.

Mən Yaqubun Yusifiyəm,
                Kimsəsizəm,
                    Bikəs tifiləm.

Quyuda da, zindanda da,
                Sarayda da,
                    Həmin Yusifəm.

Mən Yaqubun Yusifiyəm,
                Yalqız qaldım,
                    Qürbət ellərdə.

Gen dünyanın gəzginiyəm,
                Dərviş oldum,
                    adım dillərdə.